Παλαιστίνη: Μια ιστορία χωρίς τέλος

ns_017.jpg1917
Το παλαιστινιακό αναγορεύεται σε διεθνές πρόβλημα, στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν διαλύεται η Οθωμανική αυτοκρατορία. Η Παλαιστίνη συμπεριλαμβάνεται στις πρώην Οθωμανικές - Αραβικές περιοχές, υπό την κηδεμονία της Μεγάλης Βρετανίας. Όλες αυτές οι περιοχές έγιναν, έκτοτε, πλήρως ανεξάρτητες, με μοναδική εξαίρεση την Παλαιστίνη. Βέβαια, αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Η κυβέρνηση της Μεγ. Βρετανίας, στην "Διακήρυξη Μπαλφούρ", στα τέλη του 1917, εκφράζει την υποστήριξή της στην εγκατάσταση του Εβραϊκού λαού στην Παλαιστίνη.

1922 - 1947
Μεγάλος αριθμός Εβραίων μεταναστεύει από όλο τον κόσμο, αλλά κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη, στην Παλαιστίνη, με κορύφωση τη δεκαετία του 1930, λόγω των διωγμών από τους Ναζί. Το 1937, οι Παλαιστίνιοι επαναστατούν, ζητώντας να σταματήσει ο εποικισμός. Ακολουθεί μια περίοδος βίας και τρομοκρατίας και από τις δύο πλευρές, που συνεχίζεται μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Μεγ. Βρετανία αποτυγχάνει να ειρηνεύσει την περιοχή και παραπέμπει τη λύση του προβλήματος στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

1947
Ο Ο.Η.Ε. προτείνει διαμελισμό της Παλαιστίνης και δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών, με την Ιερουσαλήμ διεθνοποιημένη (απόφαση 181/1947).

1948
Τα αραβικά κράτη απορρίπτουν το σχέδιο διαμελισμού. Το Ισραήλ ανακηρύσσει, την ανεξαρτησία του και, με αφορμή την εισβολή των αραβικών κρατών στην Παλαιστίνη, με πολεμικές επιχειρήσεις καταλαμβάνει το 77% των Παλαιστινιακών εδαφών (μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Ιερουσαλήμ). Το 60% του Παλαιστινιακού λαού εκδιώκεται από τα εδάφη του.

1949
Ο πόλεμος τερματίζεται, με νικητή το Ισραήλ. Ο Ο.Η.Ε. αναγνωρίζει το δικαίωμα των Παλαιστινίων προσφύγων να γυρίσουν στα εδάφη τους (απόφαση: 194/1948)

1950
Η Δυτική Όχθη προσαρτάται στην Ιορδανία και η Αίγυπτος θέτει τη Γάζα υπό τον έλεγχο της.

1955
Το Ισραήλ επιτίθεται στη Γάζα.

1956
Το Ισραήλ, η Γαλλία και η Βρετανία επιτίθενται στην Αίγυπτο, για να ανατρέψουν την προσπάθεια του προέδρου Νάσερ, της Αιγύπτου, να ελέγξει η Διώρυγα του Σουέζ.

1964
Δημιουργείται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.)

1967
Το Ισραήλ επιτίθεται στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία. Πρόκειται για το γνωστό πόλεμο των έξι ημερών, κατά τη διάρκεια του οποίου το Ισραήλ καταλαμβάνει το Σινά, το Γκολάν, τη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Περίπου μισό εκατομμύριο Παλαιστίνιοι ξεριζώνονται. Αρχίζει ο εποικισμός. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. καλεί το Ισραήλ να αποσυρθεί από τις περιοχές, που κατέλαβε το 1967 (Απόφαση 242/1967).

1969
Ο Γιάσερ Αραφάτ γίνεται πρόεδρος της P.L.O.

1972
Μέλη της Παλαιστινιακής Οργάνωσης "Μαύρος Σεπτέμβρης" σκοτώνουν 11 Ισραηλινούς αθλητές και προπονητές στο Μόναχο, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.

1973
Η απόφαση 338/1973 του Ο.Η.Ε. αναγνωρίζει τα δικαιώματα του Παλαιστινιακού λαού.

1974
Η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. "επιβεβαιώνει" την απόφαση 338/1973, που αναφέρεται στα δικαιώματα του Παλαιστινιακού λαού για αυτοδιάθεση… εθνική ανεξαρτησία… επιστροφή στα πάτρια εδάφη…

1981
Πόλεμος Ισραηλινών - Παλαιστινίων στα σύνορα του Λιβάνου. Οι Ισραηλινοί βομβαρδίζουν τη Βηρυτό.

1982
Το Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο, προφασιζόμενο τον περιορισμό της δράσης της Οργάνωσης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O.). Σε ένδειξη καλής θέλησης, οι δυνάμεις της P.L.O. αποσύρονται από την Βηρυτό, αφού αποφασίζεται κατάπαυση πυρός και δίνονται εγγυήσεις για την ασφάλεια των χιλιάδων Παλαιστινίων προσφύγων, που μένουν πίσω. Σε "υλοποίηση" των παραπάνω εγγυήσεων, οι Ισραηλινοί… μακελεύουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Παλαιστινίων, στη Σάμπρα και στη Σατίλα. Μέχρι το 1987, διάφοροι διεθνείς Οργανισμοί "συμβουλεύουν" το Ισραήλ να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις 181 και 242 των Ηνωμένων Εθνών.

1987
Ξεκινάει η Ιντιφάντα (μαζική εξέγερση κατά των Ισραηλινών στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη). Οι Ισραηλινοί απαντούν με μεθόδους, που επιφέρουν βαριές απώλειες στον άμαχο Παλαιστινιακό πληθυσμό.

1991-1995
Η Συνδιάσκεψη για την Ειρήνη στην Μέση Ανατολή, που έγινε στη Μαδρίτη, στις 30/10/1991, έβαλε τις βάσεις για μια δίκαιη, διαρκή και κοινά αποδεκτή διευθέτηση του προβλήματος. Παρόλο που οι πράξεις βίας συνεχίζονται (το 1994, Ισραηλινός έποικος σκοτώνει 29 Παλαιστίνιους σε τζαμί στη Χεβρώνα, το 1995 σκοτώνονται 19 Ισραηλινοί σε επίθεση αυτοκτονίας Παλαιστινίου στο Μπεϊτ Λιντ κ.λπ.), ακολουθεί μια σειρά ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Αυτές οδηγούν στην αμοιβαία αναγνώριση ανάμεσα στην Κυβέρνηση του Ισραήλ και στην P.L.O., σαν εκπρόσωπο των Παλαιστινίων, στην μερική αποχώρηση των Ισραηλινών δυνάμεων από τα κατεχόμενα, στην εκλογή του Παλαιστινιακού Συμβουλίου και του Προέδρου των Παλαιστινίων, στην απελευθέρωση ενός μέρους των αιχμαλώτων και στην εγκαθίδρυση διοίκησης στις περιοχές των Παλαιστινίων. Η ελπίδα φαίνεται να επιστρέφει στην πολύπαθη Μέση Ανατολή.

Όμως:

1995
Οι ειρηνευτικές συνομιλίες τορπιλίζονται (δολοφονία του ειρηνιστή, Προέδρου του Ισραήλ, Γιτζάκ Ραμπίν - ανάληψη της Προεδρίας από τον φιλοπόλεμο Σιμόν Πέρεζ, ο οποίος τον επόμενο χρόνο δίνει το πράσινο φως για την επιχείρηση "Σταφύλια της Οργής" εναντίον του Λιβάνου). Οι Ισραηλινοί σκοτώνουν αμάχους σε καταυλισμό των Ηνωμένων Εθνών, στο Λίβανο. Αρχίζει ξανά η βία κατά των Παλαιστινίων, οι οποίοι απαντούν με αποστολές αυτοκτονίας, εναντίον αμάχων. Ο κύκλος αίματος ξεκινάει πάλι και κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει.

1996
Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου εκλέγεται πρόεδρος του Ισραήλ και ανακοινώνει την ίδρυση εβραϊκού οικισμού, στο αραβικό τμήμα της Ιερουσαλήμ. Παρά την ολοφάνερη παραβίαση των συμφωνιών για ειρήνη, οι Η.Π.Α. ασκούν βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και εμποδίζουν καταδικαστική απόφαση για το Ισραήλ.

1999
Οι αρχηγοί των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναγνωρίζουν, στο Βερολίνο, το δικαίωμα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση και για πρώτη φορά αναφέρεται το ενδεχόμενο δημιουργίας Παλαιστινιακού Κράτους.

2001
Εκλέγεται πρόεδρος στο Ισραήλ ο Αριέλ Σαρόν, ο οποίος συνεχίζει την πολιτική του εποικισμού και των πολεμικών επιθέσεων (Ραμάλα - Γάζα, κ.λπ.).

Και πάλι ο Ο.Η.Ε., η Ευρωπαϊκή Ένωση και η μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη, οι Η.Π.Α., "συμβουλεύουν" και, ίσως κάποιες φορές "βρυχώνται" για ειρήνη στην περιοχή, για απόσυρση των Ισραηλινών στρατευμάτων κατοχής, αλλά δεν αναλαμβάνουν καμιά δράση για το σταμάτημα του παραλογισμού.

Άραγε φτάνει να αναφέρονται οι αποφάσεις των Διεθνών Οργανισμών, χωρίς να γίνονται πράξη, για να απαντηθεί το ερώτημα μικρής παλαιστίνιας, που φοιτά σε ελληνικό πολυπολιτισμικό σχολείο: "Γιατί, ενώ όλοι οι συμμαθητές μου έχουν πατρίδα, εγώ δεν έχω;"; Ερώτημα απλό. Απάντηση δύσκολη.

Ας απαντήσει η ηγεσία των θυμάτων του Ναζισμού, στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που, σήμερα, γίνεται θύτης. Δύο λαοί, αλληλοεξοντώνονται, χωρίς οι ίδιοι να φταίνε σε τίποτα. Κανείς δεν τους ρώτησε, όταν οι μεγάλες δυνάμεις χάραζαν σύνορα, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους, χωρίς να σέβονται εθνότητες, ιδιαιτερότητες, θρησκείες και γενικά τις διαφορές των λαών της περιοχής.

Σήμερα, γαλουχημένοι μέσα στο μίσος, στη βία, στο αίμα, κρατούν καλά το γαϊτανάκι του αλληλοαφανισμού. Πότε, επιτέλους, θα σταματήσει αυτό το δράμα; Άραγε θα υπάρξουν στο μέλλον, γενιές Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που δε θα γνωρίζουν τον πόλεμο;

Το ΚΕ.Π.ΚΑ. στηρίζει το δικαίωμα και των δύο λαών στην ελευθερία, την αυτοδιάθεση, την κυριαρχία και την ειρηνική συνύπαρξη. Δεν είναι δυνατόν η γη, που γέννησε και ανάθρεψε δύο λαούς, να είναι πατρίδα μόνο του ενός.

Β.Δ.Σ. - Ε.Α.Κ.
Καταναλωτικά Βήματα - Τεύχος Μαίου 2002