Ο νόμος 3869/2010, για τη ρύθμιση χρεών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων, στην αιτιολογική έκθεση, ανέφερε, σαφώς: 

“Η εισοδηµατική στενότητα, τα υψηλά επιτόκια στο χώρο ιδίως της καταναλωτικής πίστης, οι επιθετικές πρακτικές προώθησης των πιστώσεων, ατυχείς προγραµµατισµοί, απρόβλεπτα γεγονότα στη ζωή των δανειοληπτών (απώλεια εργασίας κ.α.), αποτέλεσαν παράγοντες που, δρώντας υπό την απουσία θεσµών συµβουλευτικής υποστήριξης των καταναλωτών σε θέµατα υπερχρέωσης, συνέβαλαν ανενόχλητα στην αυξανόµενη υπερχρέωση νοικοκυριών που, αδυνατώντας εν συνεχεία να αποπληρώσουν τα χρέη τους, υπέστησαν και υφίστανται, τις αλυσιδωτά επερχόµενες καταστροφικές συνέπειές της. Σηµαντικό µέρος των πολιτών έχει οδηγηθεί σήµερα στη περιθωριοποίηση, καθώς, µη διαθέτοντας σοβαρή αγοραστική δύναµη και δυνατότητα απεγκλωβισµού από την υπερχρέωση, δεν είναι σε θέση να σχεδιάσει τη συµµετοχή του στην οικονοµική και κοινωνική ζωή. Η υπερχρέωση αναδεικνύεται πλέον ως ένα από τα µεγαλύτερα κοινωνικά προβλήµατα και στη χώρα µας και ως σύγχρονο κοινωνικό κράτος δικαίου έχουµε καθήκον να αντιµετωπίσουµε. Κανείς δεν µπορεί πια να αγνοεί την αδήριτη ανάγκη να δοθεί η πραγµατική δυνατότητα στους υπερχρεωµένους καταναλωτές και επαγγελµατίες να πραγµατοποιήσουν πλέον ένα νέο οικονοµικό ξεκίνηµα στη ζωή τους. […]
Η δυνατότητα της ρύθµισης, για το φυσικό πρόσωπο των χρεών του, µε απαλλαγή από αυτά βρίσκει τη νοµιµοποίησή της ευθέως στο ίδιο το κοινωνικό κράτος δικαίου που επιτάσσει να µην εγκαταλειφθεί ο πολίτης σε µία χωρίς διέξοδο και προοπτική κατάσταση, από την οποία, άλλωστε, και οι πιστωτές δεν µπορούν να αντλήσουν κανένα κέρδος. Μία τέτοια απαλλαγή χρεών δεν παύει όµως να εξυπηρετεί και ευρύτερα το γενικό συµφέρον, καθώς οι πολίτες επανακτούν ουσιαστικά µέσω των εν λόγω διαδικασιών την αγοραστική τους δύναµη προάγοντας την οικονοµική και κοινωνική δραστηριότητα. […]
Το νοµοσχέδιο δίνει µία ρεαλιστική προοπτική απεγκλωβισµού από τα χρέη σε όλους τους υπερχρεωµένους πολίτες. ∆ιασφαλίζει στα υπερχρεωµένα νοικοκυριά που θα θελήσουν να αξιοποιήσουν τις ρυθµίσεις του σχεδίου νόµου ένα ελάχιστο επίπεδο οικονοµικής διαβίωσης. Με µία πρωτοποριακή ρύθµιση λαµβάνει ιδιαίτερη µέριµνα για τη διατήρηση και προστασία της κύριας κατοικίας των οφειλετών, αφού επιτρέπει σε αυτούς να την εξαιρέσουν από την ρευστοποίηση της περιουσίας τους. Τούτο δε υπό όρους και διαδικασίες που δεν θίγουν τα συµφέροντα των πιστωτών.”

Επομένως, ο πρωτοποριακός αυτός νόμος δεν στόχευε σε μια διευκόλυνση των καταναλωτών, λόγω μνημονίων και μέτρων λιτότητας. Ήταν ένας νόμος, που αντιμετώπιζε, συνολικά, το πρόβλημα της υπερχρέωσης, θέτοντας τις τράπεζες, προ των ευθυνών τους και δίνοντας, στους καταναλωτές, μια δεύτερη ευκαιρία, για επανένταξη, στο οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι.

Σήμερα, ακούμε δηλώσεις διαφόρων αξιωματούχων ότι ο νόμος αυτός δεν είναι πλέον απαραίτητος, μια και «βγήκαμε», από τα μνημόνια. Θέλουμε να μας απαντήσουν αυτοί, που μάλλον δεν έχουν διαβάσει την αιτιολογική έκθεση του Ν. 3869/2010:

  • Έχει αυξηθεί το εισόδημα των Ελλήνων καταναλωτών, ώστε να μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους;
  • Έχει μειωθεί η υπερχρέωση των νοικοκυριών, ώστε να μη χρειάζονται, πλέον προστασία;
  • Ποια είναι τα σχέδια για αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των νοικοκυριών;

Το ΚΕ.Π.ΚΑ. δεν έχει καν ενημερωθεί, από την Κυβέρνηση, για το τι σχεδιάζει να προτείνει, για το πρόβλημα αυτό. Η διαβούλευση με φορείς των καταναλωτών και μάλιστα, με την Οργάνωση, που πρότεινε και αγωνίστηκε, για τη θέσπιση του δικαιώματος των καταναλωτών, σε δεύτερη ευκαιρία, είναι ανύπαρκτη. Η πληροφόρηση όλων μας είναι από διαρροές και ρεπορτάζ από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Η λήξη της προστασίας της πρώτης κατοικίας, σε συνδυασμό με διαρροές για την αντικατάσταση του Ν.3869/2010 με ένα νομοθέτημα διαρκείας ενός έως τρία έτη, θα οδηγήσει πολλούς καταναλωτές, στην απόγνωση.

Η Κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει με γενναία βήματα και να προστατέψει τους ασθενέστερους. Όχι τις Τράπεζες, που οδήγησαν στην υπερχρέωση και τις οποίες ο Ελληνικός Λαός, με το υστέρημά του, έχει βοηθήσει πολλές φορές να σταθούν στα πόδια τους.

Απαιτούμε Πτωχευτικό Δίκαιο Καταναλωτών